Vorige week poste ik over Jeanique, die een hele bijzondere 365 op Flickr bracht. Na de post ben ik haar teksten die bij de foto´s hoorde wat beter gaan lezen en kwam erachter dat er een heel proces achter zat.


Je foto´s zien er echt fantastisch uit, hoe/waar heb je leren fotograferen en welk materiaal gebruik je.
Thanks!! Om eerlijk te zijn, thuis. Ik heb de opleiding multimedia vormgeving gedaan aan het grafisch lyceum in Amsterdam (nu Mediacollege Amsterdam), maar daar me vooral gespecialiseerd in film. Ik heb twee documentaires gemaakt, waarvan 1 mijn afstudeer project was, maar op een korte workshop op school na heb ik nooit gefotografeerd. Niet dat ik het niet wilde hoor, sterker nog, toen ik in 2007 voor mijn diploma mocht wilde ik erna fotografie in Den Haag gaan doen.
Ik heb toen mijn portfolio laten zien aan een oud-leraar van die school, die mij min of meer met de grond gelijk maakte, geen visie, troep, dat soort dingen.

Misschien had hij wel gelijk toen,mijn werk was niet zo goed, maar de manier waarop was niet ok. En ik ben er echt kapot van geweest.
Toen heb ik toelating gedaan voor de opleiding tot dramatherapeute in Amersfoort, niet verder mee kunnen gaan overigens.
Ik heb een hele oude Nikon D70s, daarnaast de allergoedkoopste softboxen set en ringlamp van Falcon Eyes. Meer kan ik me niet veroorloven, helaas, ik voel me af en toe erg beperkt door gebrek aan apparatuur. Mijn camera is te oud, met te kleine sensor. En mijn lampen flitsen 9 van de 10 keer niet omdat de draadjes stuk zijn. Dat is erg frustrerend. Als ik geld had had ik de boel uitgebreid, ik droom van de Nikon D3 en een paar continue lampen zodat ik bijv. zonlicht kan veinzen. En een accu zodat ik ook buiten mijn lampen kan gebruiken. Soms voer ik ideeën niet uit, omdat ik me beperkt voel, misschien ooit :)


Hoe ben je op het idee gekomen om een 365 te doen en heb je een inspiratiebron.
Door www.flickr.com/photos/woordenaar. Ik zag zijn 365 dagen en dacht "He dat is leuk!", je moet weten dat ik al een jaar thuis zat met een zware depressie en totale burn-out, ik had het zo nodig om wat meer voldoening uit mezelf te halen maar vooral om een bezigheid te hebben.

Ik was eerst niet van plan 365 te doen, er was zo'n roulerend dingetje op twitter "me right now" waarbij iedereen op dat moment een foto maakte, zonder hair fixing en make-up, dat is mijn eerste 365 foto geworden.
In het begin zijn het echt kiekjes, toch kreeg ik leuke reacties, toen ik op een gegeven moment van fotografe Daphne Horn een geweldig compliment kreeg in de vorm van een testimonial was dat voor mij de oppepper die ik nodig had om meer uit mezelf te halen, waarvan ik altijd wist dat het er zat. Ik ben een paar mensen zo dankbaar voor het geloof in mij en mijn kunnen. Vooral toen ik het zelf niet zag. Ik was het eeuwige net-niet-meisje, vond ik vooral zelf.

Leraren op het Grafisch zeiden het wel, dat mijn concepten goed waren, in de tweede klas zei een lerares "Jij bent een Rietveld meisje".
Ik heb het ze erg moeilijk gemaakt die leraren, ik was een geval apart, met een eigen visie, die een ramp is in samenwerken in een groep.
Ik viel ook best buiten de boot bij de andere leerlingen, die ook niet begrepen waarom ik mijn diploma haalde. Maar het geloof, wat ik me achteraf pas besef, dat de leraren in mij hadden was er wel.

Ik heb niet 1 inspiratiebron, hoewel ik gek ben op sprookjes. Toch is mijn leven, mijn verleden, mijn heden, mijn grootste inspiratie bron. Het is een verborgen deurtje diep in mij zeg ik altijd. Soms droom ik beelden. Soms is het er ineens. Maar soms ook niet. Dat vond ik vreselijk in het begin, want ik stel hoge eisen aan mezelf, maar ik kan niet verwachten van mezelf elke dag iets moois te maken, althans, iets dat ik zelf mooi genoeg vind. Maar dat is ook een drijfveer nu, in het verleden vooral een belemmering.

We zien af en toe ook mannelijk schoon voorbij komen, wie is dat?
Dat is mijn lief! Emiel. Hij is zo belangrijk geweest in het hele proces, mijn stimulans, mijn steun en toeverlaat. Van hem kreeg ik de ruimte om het eruit te laten komen. Kort nadat we iets kregen en samenwoonden raakte ik arbeidsongeschikt, ik vond het vreselijk, voelde me tot last, maar hij gaf me alleen maar een gevoel van ruimte en rust, dat ik er mocht zijn, no matter what. Het is zo onvoorwaardelijk dat ik er spontaan van kan huilen. Ik gun iedereen wat wij hebben. Hij heeft me veel geleerd, niet alleen in het leven, maar ook op technisch gebied.

Hij is zelf vormgever/dtp-er en ik vind hem erg goed in zijn werk. Ik noem hem de photoshop koning, hij heeft mij meer geleerd dan tijdens mijn hele opleiding. En hij is net als ik erg pietje precies, we kunnen ons af en toe erg irriteren aan fotografen die geld verdienen met werk en slordig geshopt hebben. Mijn 365 is echt mijn project, ik doe alles alleen, make-up, styling, fotograferen en nabewerking, maar als het echt niet anders kan help hij me wel. Vooral in het begin op photoshop gebied. En hij rijdt me soms naar locaties in het weekend. Maar de beelden bedenk ik altijd zelf.

Het is fijn om met iemand te zijn die je stimuleert in je creativiteit.
En hij zegt altijd hoe trots hij op me is.


Is Jeanique een werkelijk persoon, of een alter ego, zo ja wat zijn de verschillen.
Jeanique ben ik. Zo puur als ik maar kan zijn. Ik ben erg open en heb in mijn 365 dagen het achterste van mijn tong laten zien. En ik denk ook dat
dat de kracht is van mijn foto's. Ik denk dat veel mensen terug komen om te kijken hoe mijn proces verloopt. Het is een dagboek, zo eerlijk als ik maar kan zijn. Ik heb met veel dingen uit mijn verleden af kunnen rekenen door mijn foto's. Toch probeer ik discreet te zijn, ik noem geen namen en er zijn ook echt dingen die ik niet deel omdat ik mensen die onnodig wil kwetsen, hoezeer sommigen het ook verdienen, ze zijn het niet waard, maar toch inspiratie.

Ik schaam me niet voor mezelf, ik ben mens, met mijn goede en slechte kanten. Die maken mij tot wie ik ben. En waarom zou ik mezelf mooier voordoen dan ik ben? Veel mensen vinden me raar of vreemd, maar die mensen zitten zelf te ver in een hokje gedrukt, door de maatschappij bepaalt. Ik zal me schikken als het moet, maar ik kan en mag mezelf niet verloochenen.



Hoe begin je elke dag aan je foto, zitten die allang in je hoofd of is het elke dag opnieuw brainstormen.
Soms word ik wakker met een idee, soms heb ik al langer een plan, soms heb ik helemaal niks en doe ik gewoon make-up op, ga ik naar boven en begin ik gewoon. Ik kan wel echt gefrustreerd worden als ik helemaal blanco ben, maar he, ik heb dan ook elke dag een deadline. Ik heb wel geleerd mezelf niet te hard te veroordelen. Wat in ieder geval het belangrijkste is voor mij, is dat ik zelf een gevoel van euforie moet hebben. Belangrijker dan alle reacties die ik krijg.

Daar doe ik het voor, mezelf, niet voor mijn publiek of om te scoren.



Je bent bijna aan de 365, ben je blij dat het erop zit en heb je al een ander project voor ogen. Of ga je het enorm missen.
Het is een beetje dubbel, gister werd ik even verdrietig bij het besef dat het bijna klaar is, maar niet omdat het bijna klaar is. Meer omdat mijn reis
erg zwaar was en omdat het project me zoveel heeft gebracht, dus dankbare tranen met een mengeling van melancholie.
Aan de andere kant ben ik erg blij dat het over is. Want ik ben ontzettend toe aan iets nieuws. Ik kan maar met 1 beeld tegelijk in mijn hoofd bezig zijn. Nu heb ik soms ideeën die meer voorbereiden vergen, die ik aan de kant zet omdat ik daar nu niet de tijd voor heb. Dat is vooral vervelend als er op die dag niks beters komt. Maar die ideeën sla ik op en bewaar ik voor als ik klaar ben. Dan kan ik wel weken bezig zijn met 1 beeld, decors bouwen etc.

Daarnaast wil ik graag al mijn werk bundelen in een fotoboek en misschien nog een Where is Jeanique editie.
Ach, het stroomt bij mij al een jaar, dus ik denk niet dat dat straks ineens over is.


Haar site!
Haar Flickr page!